2021-01-20 18:33:54 | Honderden geliefde populieren op Dordtse Zeedijk gaan omver: ‘Ze hebben echt wat betekend’

De Zeedijk op z’n allermooist? ‘s Ochtends vroeg, in de lente. De boomreuzen staan vol in bloei, de zon komt op boven het water van de Merwede en ondertussen tuft het veerpontje rustig naar Werkendam.

Tekst gaat verder onder de foto

De ‘tunnel’ van bomen op de Zeedijk. Foto: Google Streetview.

Hypnotiserend

Het eerste stuk van de Zeedijk vanaf de Kop van het Land is nog leeg, maar in de verte doemt, massief en aan weerszijden, de bomenrij op. Ik weet: daar loop ik zo door een kilometers lange groene ‘tunnel’. Met als enige metgezel op dit vroege tijdstip de populieren en, achter hun hek, schapen. Dit is de beste aanloop naar een hectische dag, het leven staat hier stil.

De bomen horen bij dat tijdloze moment. Ze glijden voorbij en werken hypnotiserend. Er zijn nauwelijks vergezichten. Er is alleen maar die tunnel van stammen, takken en bladeren. Ik weet dat ik niet de enige ben die er om die reden graag komt. Op de Zeedijk zijn vaak fietsers, wandelaars en hardlopers. En meestal zijn ze alleen.

Maar nu galmt het geluid van de kettingzaag over het polderland. De bomendijk transformeert langzaam in een kale dijk. De schapen achter hun hek blijven, maar de dertig meter hoge en zestig jaar oude populieren gaan.

Tekst gaat verder onder de foto

De omgezaagde bomen liggen her en der langs de Zeedijk.

Onveilig

Oege Oevering is ‘bomenman’ in hart en nieren en weet precies waarom de zaag erin gaat. De vakspecialist groen van de gemeente Dordrecht ziet tijdens elke storm weer hoe heftig het eraan toe kan gaan op de ruim vijf kilometer lange Zeedijk. “Het zijn Canadese populieren. Op een hogere leeftijd wordt het hout bros. Er vallen steeds zwaardere takken af. Het is gewoon onveilig.”

De bejaarde status van de bomen heeft consequenties. Steeds vaker moeten de groenwerkers en bewoners in actie komen als het stevig heeft waait. “We moeten dan de weg afzetten, omdat het niet veilig is. Er wonen ook mensen langs de dijk. Zij moeten voor hun auto uitlopen om takken te rapen voordat ze thuis kunnen komen. En ‘s morgens hetzelfde ritueel weer als ze van huis weg willen gaan.”

Tekst gaat verder onder de foto

De Zeedijk na storm Bella afgelopen december. Dit is nog maar één van de vele afgewaaide takken.

Een leek als ik denkt dan: gewoon flink snoeien en je kunt weer even verder. Zo doe ik dat tenslotte ook met de hazelaar in mijn eigen achtertuin en dat is ook een flinke jongen. Maar dat is geen optie meer, legt Oevering uit.

“Vanaf de dijk snoeien lukt wel, maar om het goed te doen moet je de boom ook vanaf de akkers langs de Zeedijk benaderen”, zegt Oevering. “Dat is het grote nadeel van bomen op een dijk. Dan heb je een hoogwerker nodig van 35 meter hoog. Daar kun je bijna niet mee over het land rijden. Op kleigrond is zo’n gevaarte te instabiel en kan er niet veilig worden gewerkt.”

Gechoqueerde blik

Ik blijk niet de enige die de bomen gaat missen. Ik zie regelmatig mensen met een gechoqueerde blik naar ontmantelde dijk kijken en vrachtwagens met stammen die af en aan gaan. Er worden veel foto’s gemaakt. De kap van bomen kan emoties teweeg brengen. Zeker als het gaat over meer dan 500 exemplaren op één dijk. De kap is een verlies voor het Eiland van Dordrecht.

Hoe doorgewinterd hij ook is, ook bomenman Oevering laat het niet koud. “Nooit meegemaakt, zoveel bomen die gekapt worden.” Het gaat overigens niet in één klap, maar in drie winters, legt hij uit. De vleermuizen verliezen anders te radicaal hun oriëntatiepunt.

Tekst gaat verder onder de foto

De Zeedijk in vervlogen tijden.. Foto: Regionaal Archief Dordrecht.

Ook 1995 stond de veiligheid van de Zeedijk ter discussie. “Ook toen overwogen we te kappen. Maar zo goed en zo kwaad als het ging hebben we de bomen gesnoeid. We zijn nu ruim 25 jaar later. Het moment is nu gekomen, het gaat niet meer.”

Prima reactie

Ergens is Oevering ook blij met het sentiment dat loskwam. “Ik heb heel veel emotie gezien de laatste tijd. Je zet je in om het eiland er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Je plant bomen. Dat doe je niet alleen voor jezelf, maar voor de hele gemeenschap. Als mensen er zoals nu op gaan reageren, dan vind ik dat een prima reactie. Dan hebben ze echt wat betekend.”

Tekst gaat verder onder de foto

De Zeedijk met nog piepjonge bomen. De foto is genomen tussen 1955 en 1964. Beeld: Regionaal Archief Dordrecht.

Een klein beetje goed nieuws voor vaste bezoekers van de Zeedijk zoals ik is er wel. Tweehonderd essen op de dijk worden gesnoeid en mogen blijven staan. En voor de populieren komen (kleinere) iepen terug, maar dan wel tweehonderd minder en met een grotere afstand tot elkaar. En het verlies aan bomen wordt elders op het Eiland van Dordrecht gecompenseerd. Het totaal aan bomen blijft dus gelijk.

Maar voor nu is dat een schrale troost. Ik vraag aan Oevering of ik ooit weer reuzen zoals nu ga zien op de Zeedijk. Hij kijkt me eens aan en zegt dat hij me een hoge leeftijd toewenst, maar dat dat niet meer gaat lukken.

Zolang het kan, geniet dus maar van wat er nog staat op de Zeedijk. In de winter van 2023 gaat definitief de laatste populier plat.

 

Bronvermelding:RTV Rijnmond

Leave a Reply